CD Projekt nauczył nas, że polski las i polski głos potrafią obejść cały świat i wrócić do domu wciąż znajome. Kiedy gramy w Wiedźmina, czujemy to podwójnie: i jako gracze, i jako ludzie, którzy mijają podobne pogody w drodze do pracy. Night City też wyszło stąd, z naszym żartem w windzie i z naszym zmęczeniem dużym miastem.
11 bit studios przynosi inną temperaturę. Przy Frostpunku 2 pisaliśmy o piecu, który trzyma miasto. Ta zima pasuje do lutego, w którym kaloryfery budzą się z opóźnieniem. This War of Mine zostało w wielu polskich domach jako cicha gra na wieczór, kiedy nie ma się ochoty na hałas, a chce się posiedzieć z czymś poważnym.
Z ulicy widać tylko światło. W środku ktoś jeszcze nie skończył zdania.
Techland ze Wrocławia dał nam noce, w których miasto na ekranie jest szybsze niż tramwaj za oknem. Bloober z Krakowa lubi korytarze, w których oddech robi się krótszy. People Can Fly i ludzie z Warszawy potrafią rozhuśtać pokój tak, że sąsiad pewnie słyszy fotel. Flying Wild Hog dokłada do tego swój suchy humor. Każde z tych miejsc ma inny akcent, a wszystkie stoją w tej samej strefie czasowej co my.
Dlatego polskie gry często brzmią u nas jak list od kogoś z tego samego nieba. Żart wpada w dobrą pauzę. Deszcz ma właściwą gęstość. Ktoś w tle narzeka tak, jak narzeka się w kolejce, z czułością ukrytą pod złością. Tego się nie da wkleić na końcu. To zostaje w zdaniu od pierwszej wersji.
Kiedy mijamy wieczorem biurowce, lubimy myśleć, że za którymś oknem powstaje kolejna droga, kolejna zima albo kolejna kłótnia w karczmie. Rano ta praca będzie wyglądała zwyczajnie: kubek, plecak, winda. Nocą, u nas w domu, zamieni się w miejsce, do którego wraca się po kolacji.