Interesuje nas ślad, jaki gra zostawia w zwykłym tygodniu. Czy po niej chce się otworzyć okno. Czy czyjaś kwestia wraca w tramwaju. Czy polski głos brzmiał jak ktoś z klatki schodowej, czy jak obcy pan z radia. Reszta, te wszystkie liczby i listy, niech zostanie w pudełku.
Czytamy listy od ludzi, którzy mieszkają z grą przez cały sezon, i od takich, którzy wpadli na jeden deszczowy wieczór. Jedni i drudzy mają u nas miejsce. Piszą z dużych miast i z mniejszych miejscowości, często późno, często z przeprosinami, że tekst wyszedł za długi. Długie listy lubimy najbardziej.
Teksty podpisujemy zbiorczo, jako redakcja. Wieczór zwykle i tak jest wspólny: ktoś gra, ktoś słucha z kanapy, ktoś rano dopisuje zdanie, które w nocy wydawało się zbyt miękkie, a przy kawie okazuje się właśnie tym właściwym.
Jeśli chcesz zostawić nam swoją historię, wystarczy list na [email protected]. Czytamy go przy tym samym świetle, przy którym powstają nasze teksty. Czasem odpisujemy krótko. Czasem z listu rodzi się cały akapit, bo czyjś deszcz brzmiał znajomo.
Stół, przy którym czytamy listy