V u nas często mówi po polsku i wtedy Night City brzmi jak daleki kuzyn Łodzi albo Katowic, tylko wyższy i bardziej zmęczony. W windzie ktoś kłóci się o czynsz. W barze leci muzyka, której nie znamy, a i tak kiwamy głową. Między głośniejszymi nocami jest zwykłe życie i to ono zostaje dłużej.
Lubimy wieczór z Panam albo z Judy, kiedy historia na chwilę siada i ludzie rozmawiają jak ludzie. O strachu, o wyjeździe, o tym, że ciało już nie dowozi. W polskiej wersji te sceny mają ciepło, którego sam zgiełk miasta nie oddaje. Słychać wahanie w głosie i wiadomo, że ktoś naprawdę się boi. O takim słuchaniu pisaliśmy w artykule o ekranie, który mówi po polsku.
W windzie ktoś narzeka na czynsz i nagle całe miasto ma piętra, które znamy.
Cyberpunk 2077 jest już miastem, do którego wpada się na kilka nocy w miesiącu. Wychodzi się z wilgotnym światłem w oczach i z myślą, że własne osiedle też ma korytarze, o których mało wiemy. Deszcz na szybie monitora i deszcz na szybie w kuchni zlewają się w jeden dźwięk.
Są ulice, którymi chodzimy tylko po to, żeby posłuchać miasta. Ktoś śpiewa za rogiem. Ktoś sprzedaje coś, czego nazwy nie da się powtórzyć. Ktoś stoi i patrzy w dół, jakby czekał na osobę, która spóźni się jeszcze godzinę. Te minuty lubimy bardziej niż wielkie zapowiedzi. Mają w sobie zwykłą miejską samotność, znaną z powrotów nocnym tramwajem.
Kiedy gra zostaje na pauzie, w pokoju jeszcze chwilę jest różowo od światła. Potem wraca grafit ściany. Zostaje ochota, żeby następnym razem zejść piętro niżej i posłuchać, o czym ludzie mówią, kiedy myślą, że nikt ich nie nagrywa.