Baldur's Gate 3 było u nas właśnie takim lokatorem. Lato przeszło w jesień, a kartki z imionami towarzyszy nadal leżały przy owocach. Pisaliśmy o tym w recenzji sezonu przy wspólnym ogniu. Chodziło o rytm. W tygodniu krótka rozmowa po pracy. W sobotę dłuższy kawałek drogi. W niedzielę ktoś mówił przy obiedzie, że wczoraj w obozie było dziwnie cicho.
Kingdom Come układa się inaczej, bardziej jak długa podróż koleją. Wsiada się wieczorem i wysiada kilka wsi dalej, niż się planowało. O tej drodze jest nasz tekst o błocie i następnym kominie. Taka gra lubi polski rok, bo i u nas jesień trwa wystarczająco długo, żeby zdążyć kogoś poznać.
Sezon z jedną grą ma swoje święta: sobota, deszcz i wolne krzesło.
Krótsze rzeczy też lubimy, tylko zostawiają inny ślad. Wchodzą na jeden wieczór, rozświetlają kuchnię i rano już są anegdotą. Długa gra staje się meblem. Wiadomo, w którym kącie stoi. Wiadomo, że poczeka, kiedy przyjdą goście. Wiadomo, że w styczniu nadal będzie o czym milczeć w tramwaju.
W tym jest coś bardzo domowego. Gra towarzyszy zmianie kurtki na płaszcz. Słyszy, jak w kaloryferach rusza woda. Widzi, że na parapecie stoi już mandarynka. Kiedy wreszcie się z nią żegnamy, za oknem jest inna pora niż na początku. Trochę szkoda. Trochę ulga, jak po gościach, których się kocha i po których trzeba przewietrzyć pokój.
Zostają wtedy drobiazgi. Zakładka ze skrawka papieru. Zdanie, które ktoś z domowników powtarza przez tydzień. Pusta taca na biurku, gdzie stał kubek tylko podczas tej historii. Nowy sezon zaczyna się od sprzątania tego miejsca i od pytania, kogo tym razem wpuścimy na dłużej.
