Najprzyjemniejsze są godziny, w których nic wielkiego się nie dzieje. Rozmowa w karczmie. Ktoś prosi, żeby donieść list. Konie idą stępa, a my patrzymy na dym z kominów. Potem rozmowa robi się ostra i okazuje się, że wioska pamięta każdą krzywdę z zeszłej zimy. Gra ufa, że mamy cierpliwość. Kiedy ją mamy, odpłaca się historią, która pachnie drewnem i deszczem.
Polski głos niesie tu dużo. Chłopi mają swój żart, swoje zniecierpliwienie, swój sposób, żeby powiedzieć, że pora już iść. Henry dojrzewa wolno i słychać to w głosie, zanim jeszcze widać to po płaszczu. Po wielu godzinach mniej się jąka wobec ludzi, którzy stoją wyżej, i więcej milczy tam, gdzie kiedyś gadał za dużo.
Do następnej wsi idzie się tak długo, że zdąży wystygnąć herbata.
Ta historia lubi wieczór bez pośpiechu. Dobrze wchodzi po pracy, kiedy chce się po prostu dojść do światła na wzgórzu. Podobnie ciągną się u nas niektóre sezony z jedną grą, o czym pisaliśmy przy historii, która zajmuje całą porę roku.
Zostają nam zapachy, choć ekran ich nie ma. Mokra wełna. Dym. Kwaśne piwo. Zimne ręce przy lejcach. Wyobraźnia dopowiada je sama, bo obraz jest na tyle spokojny, że jest na to miejsce. W polskiej jesieni takie dopowiedzenie przychodzi łatwo. Wystarczy uchylić okno.
Kiedy Henry wreszcie siada, my też siadamy wygodniej na krześle. Przez chwilę wszyscy są tylko zmęczeni drogą. To uczucie znamy z długich powrotów pociągiem, kiedy za szybą ciemno, a w głowie jeszcze ostatnia rozmowa z peronu.