11 bit studios opowiedziało wojnę od strony ludzi, którzy nie wyszli na plac, tylko zostali w mieszkaniu. To bardzo bliskie naszym opowieściom rodzinnym, tym mówionym przy stole półgłosem. Gra nie podnosi głosu. Pokazuje kubek, koc, zamknięte drzwi i pytanie, kto dziś wyjdzie po wodę.
Najmocniej zostaje zwykła troska. Ktoś kaszle. Ktoś nie chce jeść. Ktoś opowiada kawałek dawnego życia, jakby sprawdzał, czy jeszcze je pamięta. Po polsku te zdania mają ciężar sąsiedzkiej rozmowy. Słychać wstyd, zmęczenie i krótką czułość, która nie lubi wielkich słów.
W takim domu wieczór mierzy się kubkiem i czyimś oddechem.
Wychodzimy z gry z potrzebą zapalenia prawdziwego światła w przedpokoju i sprawdzenia, czy wszyscy w mieszkaniu są na miejscu. To ślad, który lubimy w polskich grach: zostaje w ciele i w zwykłym poranku. O podobnym świetle w biurach pisaliśmy przy oknach, które świecą się do późna.
This War of Mine leży u nas na półce gier na dni, kiedy za oknem wiatr i nie chce się niczego wygrywać. Chce się posiedzieć z ludźmi, którzy starają się dociągnąć noc do rana. Rano i tak parzy się kawę. Smakuje wtedy zwyczajniej i właśnie dlatego lepiej.